|
|
|
|
|
filmfestival rotterdam 2010
|
***** (meesterwerk) tot 0 (waardeloos) |
|
|
Elk jaar vindt eind januari/ begin februari in Rotterdam het International Film Festival Rotterdam (IFFR) plaats, het belangrijkste filmfestival van Nederland. Elk jaar schrijven de medewerkers van De Nieuwe Scene die het festival bezoeken een bijdrage met hun bevindingen. Een belangrijk deel van de daar vertoonde films zal later een roulatie krijgen in de filmtheaters. Zo zullen de films my queen karo, white material, lourdes en le refuge bij ons al te zien zijn tijdens het Made-in-Europe Festival dat het laatste weekend van maart wordt georganiseerd in de Limburgse filmtheaters. Maar let let ook op films als onder andere inferno, un prophète, dogtooth, lebanon, hadewijch, pepperminta en reykjavik-rotterdam, die we in de loop van het jaar zullen gaan vertonen. In deze rubriek kunt u alvast over deze films lezen. Overigens brengt het Limburgs Filmcircuit (LFC) elk jaar een boekje uit met de IFFR bevindingen van medewerkers uit alle Limburgse filmtheaters. Dat zal in het voorjaar ook bij De Nieuwe Scene aan de kassa verkrijgbaar zijn. De waardering van de films gaat volgens de volgende schaal:
***** (meesterwerk) tot 0 (waardeloos)
|
|
|
A SINGLE MAN |
|
|
 Er is al heel veel in de kranten over deze film geschreven en het is waar: het is een buitengewoon fraai gestileerde, prachtige film over 1 dag uit het leven en wellicht ook de laatste dag uit het leven van een man die zijn partner verloren heeft. Colin Firth speelt heel overtuigend en een geweldige Moore in super jaren 70 decor.
Tom Ford, VS 2009, 99 min
***** Claudie
|
|
|
ADRIFT (CHOI VOI) |
|
|
 Mooi gefotografeerd en belicht maar erg afstandelijk drama over een vanaf het begin al mislukkend huwelijk. Doet soms denken aan Antonioni, zowel in thematiek (de leegte binnen: menselijke verhoudingen, het leven an sich, liefdesrelaties) als in esthetiek, zonder ook maar een moment in de buurt van diens niveau te geraken.
Bui Thac Chuyen, Vietnam/ Frankrijk 2009, 105 min.
** Tejo
|
|
|
AIR DOLL (KUKI NINGYO) |
|
|
 Een man heeft een relatie met een opblaaspop. Die komt langzaam tot leven zonder dat hij het weet, en gaat de wereld verkennen. Vaak levert dat voor de hand liggende situaties op, maar hoofdrolspeelster Bae Doo-na (enkele jaren geleden in LINDA LINDA LINDA ook al zo weergaloos) is zo overtuigend dat je dat voor lief neemt. Ergens op driekwart van de film verliest Kore-Eda echter zijn grip op de film, weet hij niet hoe hij naar een einde moet werken. Een film met een interessant uitgangspunt (wat maakt ons mens en hoe precies onderscheiden we ons van replica’s) loopt leeg als een kapotte opblaaspop. Voor de boekverkoper die verliefd wordt op Bae Doo-na geldt: I blew up your body, but you blew my mind (Roxy Music: In Every Dream Home a Heartache).
Kore-Eda Hirokazu, Japan 2009, 116 min.
*** Tejo
|
|
|
BLIND DATE |
|
|
 Een korte poëtische film waarin de ontmoeting tussen Adam en Eva, allebei blind, verbeeld wordt. Niet onaardig, en Eva is wel heel erg mooi. Helaas zat alleen Adam naast me in de zaal.
Cyril Ducotett & Shams Bhanji, Oeganda 2009, 14 min.
**½ Tejo
|
|
|
BORDERLINE |
|
|
 Oude Engelse film over een zwarte man in een kleine Engels dorp die een relatie krijgt met een witte vrouw. Dat wordt niet door iedereen geaccepteerd, met moord als gevolg, waarna de zwarte man gedwongen wordt het dorp te verlaten. Hij is weliswaar niet de moordenaar, maar wel de ‘oorzaak’. De moordenaar gaat verder vrijuit.
Kenneth MacPherson, Verenigd Koninkrijk 1930, 63 min.
**½ Tejo
|
|
|
CANNED MEAT |
|
|
 Animatie over de vergankelijkheid van de vrouwelijke schoonheid, met een zelfreflecterende voice over die maar door- en doorgaat. Is het een boude opmerking om te beweren dat vrouwen meer met hun eigen uiterlijk bezig zijn dan dat mannen met het uiterlijk van vrouwen bezig zijn? Of is dat een kip-en-ei verhaal?
Terril Calder, Canada 2009, 28 min.
* Tejo
|
|
|
CAPRICIOUS WOMAN (ZANEH BOLHAVAR) |
|
|
 Close up van een wapperend gordijn. Net als dat gaat vervelen wordt uitgezoomd en blijkt het een burka te zijn, van een vrouw die staat te liften en in een truck stapt. Spannend, leuk, verrassend.
Hamideh Razavi, Iran 2009, 5 min.
**½ Tejo
|
|
|
C’EST DÉJA L’ÉTÉ |
|
|
 Tja, als je in Seraing een sociaal-realistsich drama gaat maken over een disfunctionele familie, dan moet je niet raar opkijken wanneer iedereen de vergelijking trekt met de films van de Dardennes-broers. Hij gebruikt zelfs gedeeltelijk dezelfde locaties als in L’ENFANT. De film is erg treurig en uitzichtloos, maar je zit erbij en je kijkt ernaar. Het ontstijgt nauwelijks de registratie. Het lijkt een uitwerking van de premisse: Mensen zijn van nature goed, maar door de slechte sociale omstandigheden groeien ze op voor galg en rad. Zou dat het zijn? Dat jochie speelt overigens wel onverstoorbaar en sterk.
Martijn Maria Smits, België/ Nederland 2010, 85 min.
**½ Tejo
|
|
|
CHAUDRONNERIE D’ART |
|
|
Met houten kisten en zand als mallen wordt uit oude machines gewonnen aluminium omgewerkt tot potten, pannen en bestek. Niet zo mooi als uit de fabriek, zegt een arbeider, maar ze gaan een leven lang mee. Eerst denk je: waar kijk ik naar, wat doen ze toch, maar op het einde blijkt dat zwaar fysieke werk te leiden tot nuttig keukengerei.
Samba Felix N’Diaye, Senegal 1989, 17 min.
** Tejo
|
|
|
CHEZ LES WATUZZIS |
|
|
Kort filmpje over de rituelen aan het hof van koning Yuhi V van Rwanda in de jaren 20, wanneer een Belgische familie op bezoek komt. Prachtige opnames van een voorgoed verleden tijd. Terwijl ik dit typ luister ik naar muziek aan het hof van Yuhi’s zoon en opvolger Mutara III.
Rwanda 1920, 7 min.
***½ Tejo
|
|
|
CUILOS (GUINEE PIGS) |
|
|
 Sfeervol kort filmpje over grote zus die vriendje op bezoek krijgt en aan moeder verraden wordt door kleine zus.
Paz Fábrega, Costa Rica/ Frankrijk 2008, 12 min.
** Tejo
|
|
|
DE VOORTREKKERS |
|
|
 Epische film over het ontstaan van Zuid-Afrika. In de jaren 1830 trekken de boeren vanuit de Kaapprovincie naar het noorden en veroveren het land van de Zulu’s, wat resulteerde in the Battle of Blood River onder generaal Pretorius: 3 witte gewonden tegenover 3000 dode Zulu’s. Deze film werd in de tijd van de Apartheid jaarlijks vertoond tijdens de herdenking van deze gebeurtenis. Hoewel racistisch van aard zijn de grote boeven niettemin 2 witte mannen die de aankomende voortrekkers verraden aan Zulu-koning Dingale. Vooral vanuit historisch oogpunt zeer interessant.
Harold M. Shaw, Verenigde Staten 1916, 54 min.
*** Tejo
|
|
|
DEATH OF THE POET (SAIRISI GURA) |
|
|
 Boeiende korte docu over een Georgische dichter/ schilder Hasan Helimisi, aan de hand van archiefopnames en middels een interview met zijn dochter, die haar vader nooit gekend heeft.
Elif Ergezen, Turkije 2009, 18 min.
** Tejo
|
|
|
DIRTY SUIT |
|
|
 Vrij zinloos filmpje over een man die erg van de fles houdt, zelfs letterlijk. De rode Rwandese grond en groene heuvels op de achtergrond maken wat goed.
Noel Munyurangabo, Rwanda 2009, 19 min.
* Tejo
|
|
|
DOGTOOTH (KYNODONTAS) |
|
|
 Man en vrouw houden hun gezin angstvallig afgescheiden van de buitenwereld: zoon en twee dochters zijn nog nooit buiten de hekken van het huis geweest. Ze hebben een heel eigen realiteit opgebouwd, waarbij bedreigende woorden (want refererend aan contact met de buitenwereld) als ‘telefoon’ een andere betekenis krijgt. In dit geval ‘zout’. Maar deze boze buitenwereld dringt onherroepelijk het huis binnen, in de persoon van een vrouwelijke collega van de vader, die af en toe in huis komt om de zoon aan zijn gerief te laten komen. Lijkt op de eerste blik erg bizar, maar het zijn uitvergrotingen van mechanismes die we allemaal toepassen. Wat de film laat zien is hoe angst de relatie met en blik op de werkelijkheid totaal kan verstoren.
Yorgos Lanthimos, Griekenland 2009, 96 min.
***½ Tejo
|
|
|
EL PASANTE |
|
|
 Jongeman wordt aangenomen in een hotel waar hij wordt ingewerkt door een receptioniste. Op een gegeven moment gaan ze detective spelen wanneer een welgesteld man het hotel verlaat, terwijl de vrouw met wie hij kwam en die vóór hem zou moeten vertrekken, nog niet weg is. En onvindbaar. Ze zit trouwens gewoon aan de bar. Zeldzaam zinloos product, waarin niks gebeurt en geen spanning zit. Alleen in de eindscène werden enkele interessante dingen gezegd.
Clara Picasso, Argentinië 2010, 65 min.
* Tejo
|
|
|
ELEPHANTENHAUT |
|
|
 Een vrouw van middelbare leeftijd heeft zich haar hele leven alleen maar dienstbaar opgesteld. Ze offert zich op voor haar nare, veeleisende, zieke moeder. Maar dan verschijnt een Elvis-impersonator die interesse in haar heeft. Thuis wacht echter Mutti. Wat doet ze? Sterk spel in een grauwe Oostenrijkse werkelijkheid.
Severin Fiala & Ulrike Putzer, Oostenrijk 2009, 34 min.
**½ Tejo
|
|
|
FIGHTING WITH FATHER |
|
|
 Ethiopische film over een zoon die in conflict komt met zijn vader die altijd dronken is. Als zijn moeder overlijdt wordt hem duidelijk waarom en door beider verdriet kan hij weer toenadering zoeken. Hoe eenvoudig gemaakt ook is wel duidelijk dat de maker over zowel cinematografisch als narratief talent beschikt.
Daniel Debebe Negatu & Yonas Endale, Ethiopië/ Verenigde Staten 2009, 15 min.
**½ Tejo
|
|
|
FOXES (LISTICKY) |
|
|
 Twee Slowaakse zussen in Dublin. De een heeft het ogenschijnlijk redelijk op orde, de ander kan haar draai niet vinden. Je denkt de hele tijd: waarom maak je het jezelf en je omgeving toch zo verdomd moeilijk, dat is toch nergens voor nodig. Maar je sympathie blijft toch bij haar, je voelt haar onvermogen om iets van het leven te maken. Langzaam wordt duidelijk dat een voorval nog uit de tijd dat ze in Slowakije woonden haar gedrag veroorzaakt. Grauwe, droevige film, maar wel goed.
Mira Fornay, Tsjechië/ Slowakijke/ Ierland, 2009, 83 min.
*** Tejo
|
|
|
GREEN DREAMS (RUZHAYE SABZ) |
|
|
 Docufictie over de Iraanse verkiezingen van afgelopen jaar, de hoop en verwachtingen, en de desillusie nadat de overwinning van Mousavi werd gestolen door Ahmadinejad. Duidelijk een haastproductie, ingegeven door de actualiteitswaarde, en daarom nogal warrig. Met een nieuwe montage zal deze film wel een belangrijk tijdsdocument kunnen worden. Overigens ongelooflijk hoe een mislukte ex-president als Khatami (mislukt want al zijn pogingen tot liberale hervormingen werden tegengehouden door de Raad der Hoeders) toch nog zo onvoorstelbaar populair is: als een sportheld of popster weet hij een vol voetbalstadion in extase te brengen.
Hana Makhmalbaf, Iran/ Frankrijk 2009, 73 min.
** Tejo
|
|
|
GUGU & ADILE |
|
|
 Het Romeo en Julia verhaal, in dit geval zich afspelend in Zuid-Afrika, tegen de achtergrond van de oplopende spanningen aan de vooravond van de eerste vrije verkiezingen, toen duistere krachten binnen politie en politiek probeerden zwarte bevolkingsgroepen (de Xhosa van het ANC tegen de Zulu van Inkatha) tegen elkaar op te zetten, hetgeen bijna eindigde in een burgeroorlog. De Xhosa Adile wordt verliefd op de mooie Zulu Gugu. Recht toe recht aan maar wel meeslepend verteld. Uiteindelijk weet de in het rose geklede bisschop de gemoederen te bedaren, maar voor Gugu en Adile is het te laat: zij liggen dood in elkaars armen in het maisveld.
Minky Schlesinger, Zuid-Afrika 2009, 98 min.
***½ Tejo
|
|
|
HADEWIJCH |
|
|
 Dumont onderzoekt de radicale geest aan de hand van een jong meisje dat door moeder overste uit het klooster gezet wordt omdat ze te fanatiek is. Leven in de gewone wereld zal haar matigen. Niets is echter minder waar want al snel raakt ze in de ban van een moslimfundamentalist. Het is allereerst de keuze tussen een spiritueel leven en een leven in de fysieke wereld. Verder maakt hij duidelijk dat er weinig verschil zit tussen christendom en islam. En dat mensen met een radicale manier van denken zinnige dingen kunnen zeggen en aardige mensen kunnen zijn. In het laatste deel van de film laat Dumont zien dat aandacht, liefde en bekommernis mensen uit hun extreme gedachtepatronen kan halen. Zeer rijke en sublieme film die vanwege de complexiteit meermaals bekeken moet worden, en als enige film van het festival discussies uitlokte.
Bruno Dumont, Frankrijk 2009, 105 min.
****½ Tejo
|
|
|
HUNTING & ZN |
|
|
 Film is een inkijkje in een samenleving die je volkomen vreemd is, dus met dit burgertruttig milieu dat keihard meezingt met Bløf zit het wel snor, want dat staat net zo ver van me af als een Pygmeeënstam in Congo. Maria Kraakman en Dragan Bakema leiden een saai en leeg bestaan in een saaie en lege film. Dan raakt ze zwanger en stopt met eten, slaan bij hem de stoppen door en vliegt de film gierend uit de bocht. Ook in werkelijkheid zijn Bakema en Kraakman een stel, maar de chemie tussen hen is 0,0. In MY QUEEN KARO zijn ze weer samen te zien… als gescheiden stel.
Sander Burger, Nederland 2010, 90 min.
* Tejo
|
|
|
I AM NOT YOUR FRIEND |
|
|
 Negen verhalen over 5 vrouwen en 4 mannen, die met elkaar te maken hebben of toch niet? De verhalen lopen door elkaar en de mensen lopen door elkaar, ze zijn trouw en overspelig, vals en lief, er zijn drugs, valse beloftes, veel drank, cafés en liefde. Het leven is hard, de film is donker. Er wordt meegezongen met de muziek uit de radio, wat heel goed werkt. Volgens de regisseur was er geen script, maar het is wel een heel goede film geworden, de beste van het festival voor mij.
Gyorgy Palfi, Hongarije 2008, 100 min
***** Claudie
|
|
|
INFERNO (L’ENFER DE HENRI-GEORGES CLOUZOT) |
|
|
 Wat een film zou dat zijn geworden, maar helaas is ie nooit afgemaakt. Clouzot experimenteerde er lustig op los om hallucinerende effecten te krijgen om de ziekelijke jaloezie van het hoofdpersonage te verbeelden, en dit zou de eerste psychedelische film zijn geworden, ware het niet dat Clouzot zich helemaal verloor in perfectionisme, na een ruzie hoofdrolspeler Sergio Reggiani kwijtraakte en vervolgens tijdens een opname zelf een hartinfarct kreeg. Romy Schneider is ronduit spectaculair, en bevestigt met de bewaard gebleven opnames haar status als mooiste en beste actrice ooit.
Serge Bromberg & Ruxandra Medrea, Frankrijk 2009, 94 min.
**** Tejo
|
|
|
J’AI TUÉ MA MÈRE |
|
|
 Is dat altijd zo en valt het me dit jaar pas op, dat het wemelt van de films over disfunctionele families? Nu eens niet uit België (zie daarvoor LOST PERSONS AREA, MY QUEEN KARO en C’EST DÉJA L’ÉTÉ), maar uit Canada. Moeder en puberzoon kibbelen voortdurend, en dat eindigt meestal in een schreeuwpartij en kwetsende opmerkingen zijnerzijds. Het hoofdpersonage wordt gespeeld door de regisseur die zich baseerde op zijn eigen jeugd. Wat dan opvalt is dat de sympathie van de kijker vooral bij de moeder ligt, ondanks haar fouten en tekortkomingen en soms onredelijkheid. Dapper van de maker om zichzelf zo onsympathiek neer te zetten.
Xavier Dolan, Canada 2009, 100 min.
*** Tejo
|
|
|
LE REFUGE |
|
|
 Ik ging er een beetje met tegenzin heen, vond Ozons uitspraak “Ik heb altijd al een film met een zwangere vrouw willen maken” een ergerlijk geval van zo’n typische homofetisj, en ik heb het evenmin op pathetische junkies. Bovendien speelt hij het wel vaker klaar om ernstig teleur te stellen. Kortom: vooroordelen zat. Het blijkt echter een van de betere Ozons te zijn, en het is inderdaad mooi om de hoofdrolspeelster tijdens het vorderen van de zwangerschap te zien veranderen. Deze keer bovendien geen film over film of vormexperiment, maar een mooi en tragisch verhaal vol liefde voor de personages.
François Ozon, Frankrijk 2009, 88 min.
***½ Tejo
|
|
|
LEBANON |
|
|
 Claustrofobische film over een paar Israelische jongemannen bij de inval in Libanon begin jaren tachtig, die alles alleen vanuit de periscoop van hun tank zien. En wij met hen. De smerigheid, de desoriëntatie, het totaal niet weten wat en hoe en waar en waarom, je maakt het allemaal zelf mee. In 1 onverdraaglijke scène beleef je waarom er nu pas in Israel films gemaakt kunnen worden over Libanon: wanneer ze opdracht krijgen een gebouw te beschieten waar zich een ‘terrorist’ bevindt, maar ook een gezin met een dochtertje van een jaar of acht. De gruwelen die Israel daar heeft aangericht zijn zo hemeltergend dat het verwerkingsproces nu pas op gang begint te komen. Wij Nederlanders wachten al vijftig jaar op de eerste films over de politionele acties. Wat moet daar toch allemaal gebeurd zijn?
Samuel Maoz, Israel 2009, 94 min.
**** Tejo
|
|
|
LES BOULISTES |
|
|
Zag een van de dertien korte filmpjes die dit gezelschap jonge filmmakers maakte. Niet meer dan een grap. Een jongen komt in de problemen door de letter Q bij scrabble, want verliest een hoop geld. Zijn oom denkt echter dat hij in de problemen is gekomen door ‘des culs’ (kont, een zeer prominent lichaamsdeel bij veel Afrikaanse vrouwen).
Amour Sauveur, Congo Brazzaville 2009, 6 min.
*½ Tejo
|
|
|
LES CHASSEURS D’IVOIRE |
|
|
Europese jagers schieten een olifant dood, de Afrikanen mogen hem op zijn zij leggen (een hele stam is nodig om hem in beweging te krijgen). Snel zien we wat er verder mee gedaan wordt, zoals vlees om op te eten, maar het gaat vooral om het ivoor. We zien werklieden er allerlei snuisterijen van maken voor de westerse markt.
Alfred Machin, Frankrijk 1912, 6 min.
**½ Tejo
|
|
|
LES EGARÉS DE L’HÉMISPHÈRE SUD |
|
|
 In een badkuip discussiëren een Rwandese jongeman en zijn Canadese vriendin over expats, ontwikkelingssamenwerking, een leven opbouwen in Afrika, enz. En we komen te weten waarom Afrikaanse mannen zo vaak seks moeten hebben: om met hun lage levensverwachting toch aan het gemiddelde te komen.
Daddy Ruhorahoza, Rwanda 2008, 17 min.
**½ Tejo
|
|
|
LES MALLES |
|
|
 Grote metalen oliedrums worden handmatig omgewerkt tot koffers. Ook nu weer (zie: CHAUDRONNERIE D’ART) denk je: waar kijk ik naar, wat doen ze toch, maar op het einde blijkt dat zwaar fysieke werk te leiden tot grote mooie koffers.
Samba Felix N’Diaye, Senegal 1989, 14 min.
** Tejo
|
|
|
LIFE DURING WARTIME |
|
|
 Vervolg op HAPPINESS. We volgen de drie zussen Joy, Trish en Helen. De zoveelste disfunctionele familie van het festival. Trish moet aan 12-jarige zoon vertellen dat vader Bill nog leeft en pedofiel is. Inmiddels komt Bill uit de gevangenis en bezoekt zijn oudste zoon (die uit HAPPINESS). Wat volgt is een mooie en ontroerende scène. Joy (gespeeld door de als altijd engelachtige Shirley Henderson) wordt achtervolgd door doden en ook dat levert een paar hilarische scènes op. Leuk overigens om Ally Sheedy weer te zien, als Helen, maar haar rol komt nauwelijks uit de verf. Eigenlijk is het een vrij vlakke film, maar dat kan komen omdat ie voor mij helemaal aan het eind van het festival zat.
Todd Solondz, Verenigde Staten 2009, 96 min.
**½ Tejo
|
|
|
LOST PARADISE IN TOKYO |
|
|
 Schattige lieve film over een overjarige want al 21-jarige idol die gevraagd wordt door een man om zijn geestelijk gehandicapte broer seksueel te bevredigen. Tussen hen drie ontstaat langzaam een hechte relatie. Die wordt echter wreed verstoord wanneer de vader zich meldt van het meisje dat ooit door de gehandicapte broer is verkracht.
***½ Tejo
Na de begrafenis van hun vader krijgt Mikko de zorg voor zijn gehandicapte broer. Hij doet dat op de manier waarop zijn vader het ook deed: ketting op de voordeur als hij naar zijn werk gaat. Om tegemoet te komen aan zijn broers verlangens, schakelt hij een call-girl in. Zij ontpopt zich als een onmisbare schakel tussen hem en zijn broer en door haar andere ideeën en instelling, gaat letterlijk de deur open, met grote gevolgen voor allemaal, vooral als er een gebeurtenis uit het verleden opduikt. Het is komisch en soms weer tragisch, het is een heel film, die ook een aardige inkijk geeft in het Japanse leven in de grote stad
**** Claudie
Shiraishi Kazuya, Japan 2009, 115 min.
|
|
|
LOST PERSONS AREA |
|
|
 In een havengebied woont een voorman, zijn vrouw die de kantine voor de arbeiders beheert, en hun dochter van een jaar of vijf. De film heeft te lijden onder de op momenten lelijke esthetiek (slordig camerawerk, onscherpte, overbelichting, zinloos tegen de zon in) en het vlakke voor de hand liggende scenario. Wat de film bijzonder maakt is de rol van het door mysterie omgeven dochtertje dat helemaal in haar eigen wereld leeft, alle mogelijke voorwerpen verzamelt, en hunkert naar aandacht van haar ouders, die vooral met elkaar en met zichzelf bezig zijn. Dat levert enkele grandioze scènes op.
België/ Nederland/ Hongarije/ Duitsland 2009, 110 min.
**½ Tejo
|
|
|
LOURDES |
|
|
 Koel en afstandelijk registreert Hausner het hele Lourdescircus. ’t Lijkt wel Disneyworld voor gehandicapten. In het middelpunt zit (want staan kan ze niet) de zwaar aan MS lijdende Sylvie Testud, met een rood hoedje. “Ik ben hier alleen omdat je in een rolstoel anders de deur niet uitkomt.” Down to earth met een vleugje cynisme. Dan gebeurt het wonder: ze kan weer bewegen, lopen, dansen zelfs. Bij de andere gehandicapten slaat de jaloezie toe; bij de clerus en de medische wereld slaat de bureaucratie toe (“Een wonder is pas een wonder als aan een aantal voorwaarden wordt voldaan. Alleen maar weer kunnen lopen is niet voldoende”). Een werkelijk grandioze acteerprestatie van Testud: achtereenvolgens gelaten, cynisch, voorzichtig verheugd, als een kind dat de wereld stap voor stap herontdekt.
Oostenrijk/ Frankrijk/ Duitsland 2009, 98 min.
**** Tejo
|
|
|
MAIBOBO |
|
|
 Rwandese jongeren die geboren zijn als gevolg van verkrachtingen gedurende de genocide worden uitgekotst door de samenleving en maibobo genoemd. Yves Montand Niyongabo maakt er een gefictionaliseerde korte film over. Door slordige en onvolledige vermeldingen bij de verschillende programma’s zag ik de film twee keer. Ook die tweede keer liet het weinig indruk achter, ondanks het aangrijpende onderwerp (en mijn speciale interesse voor Rwanda).
Yves Montand Niyongabo & Jean Bosco Nshimiyimana, Rwanda 2010, 30 min.
** Tejo
|
|
|
MIYOKO (MIYOKO ASAGAYA KIBUN) |
|
|
 Verfilming van de manga’s van Abe Shinichi, en omdat Abe zijn inspiratie vond in zijn vrouw Miyoko: een biopic. Dramatisch, tragisch, ontroerend, maar het pakte me niet. Was het het bijna hysterisch acteren van de personages, behalve van Miyoko, die als een baken van rust in het midden staat en blijft staan? Het heeft wel mijn interesse opgewekt voor de manga’s van Abe. Hier had veel meer in gezeten.
Tsubota Yoshifumi, Japan 2009, 86 min.
** Tejo
|
|
|
MY QUEEN KARO |
|
|
 Belgisch gezin (man, vrouw, 10-jarige dochter Karo) verhuist naar Amsterdam, om in vrijheid te leven: in een kraakpand, midden jaren zeventig. De man is een dogmatisch anarchist, gelooft in de vrije liefde en brengt dat meteen in de praktijk. Zijn vrouw trekt zich vervolgens terug in haar eigen wereld. Karo staat in het midden, ontbeert houvast en moet vechten voor haar eigen plek. De film wordt qua scenario nogal schetsmatig ingevuld, maar daar staat het natuurlijke en levensechte spel tegenover van de goddelijke Deborah François als gevoelige, creatieve moeder, en vooral van Anna Franziska Jäger (dochter van choreografe Anne Teresa de Keersmaeker) als Karo, die zich letterlijk met huid en haar en lijf en leden in haar rol stort.
Dorothée van den Berghe, België/ Nederland 2009, 101 min.
***½ Tejo
|
|
|
MY SON MY SON WHAT HAVE YE DONE |
|
|
 Amerikaanse thriller van Herzog met hoofdrollen voor Willem Dafoe, Chloë Sevigny en Udo Kier. Een man heeft zijn moeder vermoord en houdt zich schuil met twee gijzelaars. Aan de hand van verklaringen van zijn vriendin, een vriend, en ooggetuigen komen we langzaam de achtergrond en toedracht te weten: na een raftongeluk waarbij al zijn vrienden omkwamen behalve hijzelf, werd hij godsdienst-psychotisch. Vervolgens gaan acteren in een toneelstuk over Oidipous helpt dan niet echt. Goed opgebouwd en goed acteerwerk. O ja, de twee gijzelaars blijken flamingo’s te zijn.
Werner Herzog, Verenigde Staten/ Duitsland 2009, 91 min.
*** Tejo
|
|
|
MY TEHERAN FOR SALE |
|
|
 Volgens de omschrijving is het de debuutfilm van een Iraanse dichteres, die over het geheime dubbelleven gaat van veel Iraanse jongeren in het repressieve Iran. Alleen achter gesloten deuren kunnen ze zichzelf zijn en zich uiten. De film toont een undergroundscene in Teheran die nooit aan bod komt. Dat leek mij, na in Iran te zijn geweest, heel interessant, maar er kwam niets van uit. Ik vond het maar geneuzel in de marge, meer gaand over ’n relatie dan dat je nu zo’n beeld kreeg van wat er speelt bij de jongeren daar.
Granaz Moussavi, Iran/ Australië 2009, 95 min
* Claudie
|
|
|
NOBODY KNOWS ABOUT PERSIAN CATS |
|
|
 Zoals Fatih Akin al eerder deed met Istanbul in CROSSING THE BRIDGE, doet Ghobadi nu met deze film: ons een inkijk geven in het verborgen muziekleven van Teheran. Ghobadi betrekt er echter wel meer de werkelijkheid van Iran bij, maar wat wil je. Toch kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat de Teheranse muziekcultuur rijker is dan wat we te zien krijgen. Vooral de meer traditionele muziek ontbreekt grotendeels.
Bahman Ghobadi, Iran 2009, 106 min.
*** Tejo
|
|
|
NYMPH (NANG MAI) |
|
|
 Man en vrouw gaan het oerwoud van Thailand in om foto’s te maken, maar worden als het ware opgeslokt door natuurgeesten. Traag, dreigend, met een mooie soundtrack die wel gemaakt had kunnen zijn door Eno, juist ontwaakt uit een nachtmerrie.
Pen-ek Ratanaruand, Thailand 2009, 94 min.
*** Tejo
|
|
|
PAJU |
|
|
 Na een ongeluk op zijn logeeradres gaat de hoofdpersoon terug naar Paju, zijn geboorteplaats. Zijn verhaal/ belevenissen worden verteld aan de hand van flashbacks van 3 jaar en van 8 jaar geleden, dus enig opletten is geboden. Hij vindt langzaam zijn plek, trouwt en krijgt daarbij de jongere zus in huis, die, als jaloerse tiener, zich begeeft op glad ijs en een ongeluk veroorzaakt. Het speelt zich af tegen een decor van de afbraak van de oude huizen en de opmars van de welvaart voor sommigen. Zoals gezegd lopen de verhaallijnen door elkaar heen, moet je goed opletten en dan zie je een mooi gefilmde interessante film.
Park Chan-Ok, Zuid-Korea, 35mm, 110 min
**** Claudie
|
|
|
PEPPERMINTA |
|
|
 Teletubbies on acid. Roodharig meisje wil door midden van kleuren de wereld beter maken. Het lukt in elk geval wel al met de man die overal allergisch voor was (maar nu niet meer) en het strenge meisje dat nu een stuk losser is. Totaal naïef, geschift en eigenlijk ook heel erg plat. Stelt eigenlijk niks voor maar is vermakelijk zolang het duurt. Maakster Pipilotti Rist is van oorsprong videokunstenares en dat is aan haar eerste ”speelfilm” goed af te zien. Veel bloot en heerlijk weelderig schaam- en okselhaar. Dat is dus nog niet uitgestorven.
Pipilotti Rist, Zwitserland/ Oostenrijk 2009, 80 min.
**½ Tejo
|
|
|
POLICE, ADJECTIVE |
|
|
 Politie-agent schaduwt drie jongelui die wel eens een jointje roken. De helft van de film bestaat uit zinloos niks, wanneer hij aan het schaduwen is, en de regisseur stelt daarbij de kijker danig op de proef. Het gaat ook helemaal nergens over wil hij daarmee zeggen. De andere helft bestaat uit scènes met weergaloos grappige dialogen die nergens over gaan, en waar Tarantino nog een puntje aan kan zuigen.
Corneliu Porumboiu, Roemenië 2009, 115 min.
***½ Tejo
|
|
|
PROMENADE DE SUDAN |
|
|
Eigenlijk was deze film alweer voorbij voordat je er erg in had. Allerlei zaken schieten voorbij: sabelgevechten, dans, gereedschap maken.
Soedan 2008, 4 min.
** Tejo
|
|
|
RABIA |
|
|
 Volgens de omschrijving is dit een romantische triller, nou vervang het woord romantisch maar door obsessie en je krijgt een heel andere film. Dienstmeisje wordt verliefd, maar die man is zo opvliegend, jaloers en heeft een heel kort lontje, dat hij de ene in elkaar slaat als ze naar haar kijken en de opzichter in de bouwput duwt als hij aangesproken wordt op zijn vervelende gedrag. Hij moet onderduiken en verbergt zich dan in het enorme huis waar zij werkt en slaat haar al die tijd gade. Zij weet niet wat er met hem gebeurd is en hij laat lang niets van zich horen, maar aanwezig is hij wel, zoals de zoon des huizes, die avances heeft gemaakt, wel zal merken. Het is goed verfilmd, spannend, kruipt onder je huid en je vraagt je de hele tijd af: hoe gaat dit eindigen?
Sebastian Cordero, Spanje/ Mexico/ Colombia 2009, 95 min
*** Claudie
|
|
|
RAPT |
|
|
 Een rijke en getrouwde industrieel houdt van gokken en van de vrouwtjes. Hij wordt ontvoerd maar familie noch zakenpartners kunnen het losgeld opbrengen. Intussen wordt zijn geheime leven openbaar. Als hij vrijkomt krijgt hij alleen letterlijk een warm bad, zijn directe omgeving geeft hem echter een koele ontvangst: zijn bedrijf komt erachter ook zonder hem te kunnen draaien, zijn vrouw en dochters keren zich tegen hem. Hij raakt dus alles kwijt: bedrijf, familie, geld, respect. Goed gemaakte thriller met psychologisch uitgewerkte personages en veel de genreconventies ontstijgende verrassende ontwikkelingen.
Lucas Belvaux, Frankrijk 2009, 125 min.
*** Tejo
|
|
|
RASTUS IN ZULULAND |
|
|
Een luie neger droomt dat hij strandt op een strand in Afrika en moet kiezen: ofwel trouwen met de dochter van het stamhoofd ofwel in de soepketel. Zonder een moment van twijfel springt hij in de soepketel. Dan wordt hij wakker. Zo zagen de Amerikanen dus de negers: luie niksnutten die blij moesten zijn in een beschaafd land te zijn terechtgekomen en niet waren achtergelaten bij de kannibalistische wilde Afrikanen.
Arthur Hotaling, Verenigde Staten 1910, 8 min.
** Tejo
|
|
|
RED, WHITE & BLUE |
|
|
 Een meisje dat op haar 4e verkracht is door haar stiefvader en met HIV is besmet neemt wraak op alle mannen door er zoveel mogelijk onbeschermd te neuken (“condooms zijn voor homo’s”) en er hopelijk zoveel mogelijk te besmetten. Een jongen die door haar besmet is en die op zijn beurt via bloedtransfusie zijn moeder heeft besmet slaat door en doodt haar. Daarna neemt een psychopaat die verliefd op haar was gruwelijk wraak. Terwijl het eerste deel zeker interessant is, ontaardt het uiteindelijk in een bloederige slachtpartij. Met Amanda Fuller en Noah Taylor.
Simon Rumley, Verenigd Koninkrijk/ Verenigde Staten 2010, 102 min.
*½ Tejo
|
|
|
REYKJAVIK-ROTTERDAM |
|
|
 Strakke, goed in elkaar zittende, spannende thriller. Elke handeling, alles wat je ziet, heeft betekenis voor de voortgang van het verhaal. Zelfs een vreselijk schmierende Victor Löw kan de pret niet drukken.
Oskar Jonasson, IJsland/ Nederland 2009, 90 min.
*** Tejo
|
|
|
RWANDA: TAKE TWO |
|
|
 Documentair portret van twee jonge filmmakers uit Rwanda. Van een van hen wordt tijdens het festival de film MAIBOBO vertoond. Deze docu maakt echter weinig indruk, is vlak en voegt weinig informatie toe over de situatie aldaar.
Pia Sawhney, Verenigde Staten/ Rwanda 2010, 50 min.
** Tejo
|
|
|
SAMSON & DELILAH |
|
|
 Delilah schildert samen met haar oma doeken, die ze voor een habbekrats verkopen maar waarvoor in de stad grof geld wordt neergelegd. Samson praat niet en houdt zich voornamelijk bezig met lijmsnuiven. Ze wonen beiden in een kleine aboriginalgemeenschap. Het leven is oersaai. Delilah houdt de avances van Samson verre van zich. Wanneer oma sterft en Samson in verzet komt tegen de zich dagelijks herhalende identieke sleur worden ze het dorpje uitgezet. Als zwerfkinderen proberen ze te overleven in de stad. Een ontzettend droevig stemmend verhaal, want het is uitzichtloos en blijft uitzichtloos, en verder alleen maar ellende. Het hoogst bereikbare voor een aboriginal is een leven in armoede en verveling. Toch blijft de film hangen en in de dagen erna bleven beelden van de film zich aan mij opdringen. De enige film van dit festival die me aan het huilen bracht.
**** Tejo
Een film waarin weinig woorden onderling gesproken worden, wat niet alleen de enorme emotionele armoede aantoont, maar ook het failliet van die samenleving in een enorm leeg en desolaat landschap waar 2 tieners moeten leven. Na het overlijden van haar grootmoeder is er geen enkele opvang, alleen maar geweld en apathie. Ze besluiten er vandoor te gaan naar de grote stad, waar overleven haast nog moeilijker blijkt dan waar ze vandaan komen en waar snuiven om te ontvluchten aan je ellende lange tijd de enige oplossing lijkt. Onthutsend en ontroerend!
**** Claudie
Warwick Thornton, Australië 2009, 101 min.
|
|
|
SHOCKING BLUE |
|
|
 Marc de Cloe is een ware meester van de korte film, maar met de langspeelfilms wil het nog niet lukken. Kon je bij HET LEVEN UIT EEN DAG nog het (al bestaande) verhaal de schuld geven, nu kun je zien dat hij de adem niet bezit om die hele lengte te overbruggen. Er zitten prachtige afzonderlijke scènes in, mooie ideeën, gevoel voor detail, geweldig camerawerk (van onze eigen Rob Hodselmans) en die Lisa Smit is een talentvolle actrice. En Dragan Bakema, de derde film met hem dit festival, is ook prima. De synopsis deugt ook: jongen gaat toekomst opbouwen met vriendin die zwanger is van zijn beste overleden vriend. Maar in het begin nog teveel WILDE MOSSELS, ontaardt het naar het einde toe in een behoorlijk onsmakelijke bedoening. Toch denk ik dat als hij doorgaat hij in staat zal zijn over een paar films een ware parel af te leveren. De stijl heeft ie al.
Marc de Cloe, Nederland 2010, 90 min.
** Tejo
|
|
|
SPRING FEVER |
|
|
 2 mannen, die elkaar stiekem ontmoeten, worden geschaduwd door een privédetective, ingehuurd door de vrouw van een van die mannen. Foto’s worden gemaakt, scenes volgen, de getrouwde man kan er niet mee leven, zelfmoord volgt. De film volgt dan de vriend, die in de gayscene en de clubs een goede bekende is. Hij pikt mannen op en lijkt ogenschijnlijk niet erg onder de scheiding te lijden en dat vond ik een beetje het probleem met deze film. Homoseksualiteit is een doodgezwegen thema in China, maar in de film komt dat niet over voor ons. Uiteindelijk gaat de film over verhoudingen tussen mannen onderling, dat er zo’n taboe op ligt is niet zo invoelbaar. Ik vond wel dat er een overdosis seks in zit en dat gaat ook vervelen, als je niet genoeg mee kunt denken met de hoofdpersoon.
Lou Ye, Hong Kong/ Frankrijk 2009, 115 min
** Claudie
|
|
|
TETRO |
|
|
 Wat begint als een RUMBLE FISH-achtige film zwelt geleidelijk aan tot een heuse opera, doordrenkt met referenties aan Coppola’s eigen levensverhaal. Wat een lef om zo’n gigantisch ambitieuze film te maken, zeker gezien zijn status als afgedaan filmmaker. Hij houdt geen maat en het is pompeus in het kwadraat, maar maakt vreemd genoeg nauwelijks emoties los bij de kijker. Niettemin zeer de moeite waard.
Francis Ford Coppola, Verenigde Staten/ Italië/ Spanje, Argentinië 2009, 127 min.
***½ Tejo
|
|
|
THE ANNUNCIATION |
|
|
 De perikelen van een pasgetrouwd stel, dat naar de grote stad verhuist om daar een beter leven te zoeken. Ze willen graag een kind. Dat laat op zich wachten en als blijkt dat het niet aan haar ligt en hij weigert mee te doen aan enig onderzoek, kiest zij voor een creatieve oplossing om hem gelukkig te maken, maar gaat het geluk brengen? Haar daad heeft voor beiden verregaande gevolgen, mooi en ontroerend debuut.
Hsu Ronin, China 2010, video, 86 min
*** Claudie
|
|
|
THE RAT TRAP |
|
|
 Een jongen op een kostschool voelt zich altijd slachtoffer van een leraar en roept de hulp in van vrienden om hem een lesje te leren. Niet onaardig.
Kimela Billa, Tanzania 2008, 13 min.
** Tejo
|
|
|
THE SENTIMENTAL ENGINE SLAYER |
|
|
 Je moet toch minstens 1 keer tijdens het festival vroegtijdig de zaal verlaten. Dat deed ik dus nu. Maker en hoofdrolspeler Lopez kennen we als gitarist van The Mars Volta, en hij kan het maar beter bij muziek houden. Hij meent dat wanneer je een aantal scènes willekeurig achter elkaar plakt je een film hebt. Oops, zo chronologisch achter mekaar is het wel erg mager. En je ziet dan ook wel dat er geen lijn in zit. Zouden ze doorhebben dat ik niks te vertellen heb? Weet je wat, ik verhul dat door wat te klooien met de chronologie, ja dat is interessant. Wow, vet cool man, nu lijkt het net of het wat is: een film! Nee, wacht effe, ik speel een schizo, kunnen we nog wat met knopjes en schuifjes rotzooien om het geluid te vervormen? Ja, zo is ie goed.
Omar Rodriguez Lopez, Verenigde Staten 2010, 97 min.
* Tejo
|
|
|
THE TEMPTATION OF ST. TONY (PÜHA TÕNU KIUSAMINE) |
|
|
 De film lijkt meer een aaneenschakeling van bizarre invallen, maffe situaties en perverse ideeën dan een film waaraan een scenario ten grondslag ligt. Pas als we een heel eind op weg zijn wordt duidelijk dat de regisseur ook nog ergens heen wil, maar ook dan wil hij liever proberen de kijker te shockeren dan te verontrusten. En dat lukt niet, omdat hij te lang op het verkeerde paard heeft gewed om ons echt te verontrusten. Had ie eerst naar TZAMETI gekeken, dan had ie geweten hoe het gevoel over te dragen dat dergelijke dingen werkelijk gebeuren.
Veiko Õunpuu, Estland/ Zweden/ Finland 2009, 155 min.
** Tejo
|
|
|
THE TIME THAT REMAINS |
|
|
 Via vooral running gags en telkens terugkerende situatie wordt het leven in Nazareth verteld, vanaf de bezetting door Israel in 1948 tot nu. Tegelijkertijd vertelt Suleiman zijn eigen familiegeschiedenis. Hij speelt zichzelf als een ware troonopvolger van Buster Keaton, maar weet in zijn portrettering van zijn moeder grote ontroering teweeg te brengen. De vaak wrange maar steeds grappige komedie wordt daardoor steeds melancholischer.
Elia Suleiman, Verenigd Koninkrijk/ Italië/ België/ Frankrijk 2009, 109 min.
***½ Tejo
|
|
|
The TROTSKY |
|
|
 Leon ziet zichzelf als de reïncarnatie van Leon Trotsky en is daar zo van overtuigd dat hij het leven van Trotsky tegenover zijn leven zet en op zoek gaat naar de gebeurtenissen, die parallellen lijken die hij nodig heeft in zijn strijd tegen de machthebbers. Hij oefent op zijn vader die een dankbaar onderwerp is en hem als dank naar een publieke school stuurt. Daar aangekomen werpt hij zich op verdediger voor scholierenbelangen, waar hij al gauw in aanvaring komt met het schoolhoofd en daarna met het bestuur. Zijn zwakte is dat niemand mee wil doen, dus hij moet ze wakker schudden en mee krijgen. Zou dat gaan lukken in een tijd dat iedereen druk is met zichzelf en niet geïnteresseerd is in teamspirit? Humoristische film, die laat zien dat de inzet van 1 gevolgen heeft voor velen. In het begin vond ik de hoofdpersoon een vreselijk irritante jongen, langzamerhand kreeg ik waardering voor hem.
Jacob Tierny, Canada 2009, 114 min
**** Claudie
|
|
|
THE WAY TO THE CROSS |
|
|
 Alsof de Tegelse Passiespelen door een overijverige pater geëxporteerd is naar Kameroen. Amateuristisch in alle opzichten. Het slechtst is nog wel het geluid: de stemmen zijn zo overstuurd dat het echt pijn doet aan de oren. En de soundtrack, aanhoudend gedreutel van een goedkope synthesizer, zou niet misplaatst zijn in een jaren tachtig porno.
Emile-Aime Chah Yibain & Ngufor Chonga Suh, Kameroen 2010, 85 min.
0 Tejo
|
|
|
THE ZULU’S HEART |
|
|
 Zo zag D.W. Griffith de zulu’s: als indianen verklede witte mannen met veel schoensmeer. Ze overvallen een huifkar waarin een man, vrouw en hun dochter. Een van de zulu’s raakt zo vertederd door het kleine meisje met de blonde lokken dat hij terstond zijn primitieve aard verliest en zich keert tegen zijn stamgenoten om de witte vrouw en dochter te redden. Hilarisch.
D. W. Griffith, Verenigde Staten 1908, 13 min.
** Tejo
|
|
|
TO WALK BESIDE YOU |
|
|
 Een hele rare film vond ik dit. Een scholier, die alleen in een huis woont, waar de ouders zelfmoord gepleegd hebben, krijgt een relatie met een docente en samen vluchten ze weg naar Tokio. Zij wil dat hij studeert en advocaat wordt en doet alsof ze geld genoeg heeft. In werkelijkheid moet ze allerlei domme baantjes doen en lopen de schulden al snel op. Hij krijgt vriendschap met een jong kereltje, die hem aan ziet voor een baseballspeler, met wie hij zich vervolgens gaat identificeren, dat leidt tot allerlei komische situaties, die hem weer laten denken dat het jongetje wellicht het verloren kind van de juf is. Wat erg bedacht en gekunsteld.
Ishii Yuga, Japan 2009, 90 min
** Claudie
|
|
|
UN PROPHÈTE |
|
|
 De jonge analfabete Malik komt in de gevangenis en zal er een hele tijd gaan blijven. Hij werkt zich langzaam op in de hiërarchie, juist door geen kant te kiezen: Arabier voor de Corsicaanse maffia, Corsicaan voor de Arabieren. Wat opvalt is het enorme acteertalent van Tahar Rahim, die moeiteloos de hele film draagt. Wel duurt de film wat te lang.
Jacques Audiard, Frankrijk 2009, 149 min.
**** Tejo
|
|
|
VAHO |
|
|
 Debuutfilm over drie jong volwassen jongens, met wie iets is. Lang blijft onduidelijk, wat dat dan is, maar wel heeft die gebeurtenis zijn schaduw geworpen over hun leven en iedere jongen gaat er anders mee om. De film heeft een broeierige toon, verder aangezet door opwinding in het dorp voor de jaarlijkse religieuze processie. Aan het einde blijkt dat zij de veroorzakers zijn van het recht in eigen handen nemen van de buurtbewoners. Dat hun plagerij toen enorm uit de hand gelopen is en dat zij proberen op hun eigen wijze daarmee in het reine te komen.
Alejandro Gerber Bicecci, Mexico 2009, 116 min
*** Claudie
|
|
|
VIDEODROME |
|
|
 In het kader van het Back to the Future programma, waarin de invloed van nieuwe media op film door de tijden heen wordt onderzocht, is ook dit oudje te zien. Bij deze film gaat het niet om specifieke technieken die alleen op het grote scherm toegepast kunnen worden, zoals 3D (DIAL M FOR MURDER) of splitscreen (THE BOSTON STRANGLER, die ik in een onbegrijpelijke full screenversie op video heb), dus ik voelde me gerechtigd deze film te bewaren als festivalnagerecht na thuiskomst. Videdrome is de term voor opnames waarop snuff movies te zien zijn, waarbij tegelijkertijd een signaal meegestuurd wordt die een tumor veroorzaakt, welke de verzender de mogelijkheid geeft de kijker te manipuleren en controleren. Een vroege Cronenberg die verrassend overeind en actueel is gebleven, met thema’s (“the new flesh”) die later terugkomen in films als EXISTENZ en CRASH.
David Cronenberg, Canada 1982, 87 min.
***½ Tejo
|
|
|
WHERE IS AFRICA: CONCERT 2 |
|
|
Historische films over Afrika begeleid door livemuziek van Percussion Discussion Africa, een vrij uitgebreid ensemble (slagwerk, snaar- en blaasinstrumenten) uit Oeganda dat zich gespecialiseerd heeft in het van muziek voorzien van stomme films, en dan met name Russische klassieken. Hoewel het instrumentarium en idioom vooral Afrikaans is, is het ook duidelijk filmmuziek, die in dienst staat van het beeld, en dat is met livemuziek bij filmvoorstellingen toch heel vaak anders. De volgende films werden vertoond: CHEZ LES WATUZZIS, THE ZULU’S HEART, RASTUS IN ZULULAND, DE VOORTREKKERS. Zie voor beschrijvingen onder genoemde titels.
Tejo
|
|
|
WHERE IS AFRICA: CONCERT 3 |
|
|
De combinatie historische Afrikafilms met livemuziek beviel me wel, dus er nog eentje gedaan. Deze keer was het ensemble Kinobe and Company, een trio uit Oeganda. Hun muziek kabbelde een beetje minimalistisch door, hetgeen natuurlijk uitstekend is als begeleiding van film. Helaas was de kwaliteit van de films een stuk minder bijzonder dan bij het eerdere concert. Zoals ook het andere concert waren er erg weinig bezoekers, twintig of zo. Deze films waren te zien: PROMENADE DE SUDAN, LES CHASSEURS D’IVOIRE, BLIND DATE en BORDERLINE. Zie voor beschrijvingen onder genoemde titels.
Tejo
|
|
|
WHITE MATERIAL |
|
|
 Ergens in Afrika (lijkt op een Sahel-land: Burkina Faso?) heeft Maria en koffieplantage maar het is er niet veilig meer. Voor niemand en zeker niet voor blanken. Een burgeroorlog dreigt. Maar Maria is koppig en wil blijven, ze woont er al haar hele leven, het is haar thuis. Bovendien verbergt Maria ook nog de bijna mythische rebellenleider. Intussen probeert haar familie (onder wie haar zoon en haar ex) elk op eigen wijze het hachje te redden, tot aan verraad toe. Opnieuw bewijst de kleine en fragiel ogende Isabelle Huppert een enorme kracht uit te stralen en geloofwaardig overwicht te hebben, ook tussen stevige zwarte landarbeiders, zonder dat ze haar onzekerheden en twijfels hoeft te verbergen.
Claire Denis, Frankrijk 2009, 102 min.
**** Tejo
|
|
|
WOMEN WITHOUT MEN (ZANAN BEDOONE MARDAN) |
|
|
 Prachtige film over een paar vrouwen in Iran ten tijde van de staatsgreep door de Sjah begin jaren vijftig. Terwijl het buiten onrustig is en demonstraties aan de gang zijn als ondersteuning van de democratische regering van Mossadeq, zoeken drie vrouwen van uiteenlopende komaf een paradijselijk onderkomen op: de gescheiden aristocratische vrouw van een generaal, een weggelopen prostituee en een zeer religieus meisje. De vierde vrouw die we volgen heeft zich aangesloten bij de communisten. Dat klinkt heel schetsmatig, maar wat we zien is niet alleen wondermooi om te zien (de regisseur heeft een achtergrond als kunstenares) maar ook gelaagd, en aangrijpend. Opmerkelijk overigens dat het enige frontale naakt dat ik dit festival gezien heb uitgerekend in een Iraanse film zit.
Shirin Neshat, Duitsland/ Oostenrijk/ Frankrijk 2009, 97 min.
**** Tejo
|
|
|
ZARTE PARASITEN |
|
|
 Een jongen en een meisje maken zich onmisbaar in een familie en zorgen zo voor hun levensonderhoud. Het gaat mis wanneer de dame voor wie het meisje zorgt sterft en de jongen zich te sterk verbonden gaat voelen met het echtpaar voor wie hij de plaats van hun gestorven zoon heeft ingenomen. De relatie tussen de twee komt sterk onder spanning te staan. Wel aardig gedaan, met degelijk spel en een doordacht scenario, maar het sprankelt niet bepaald.
**½ Tejo
Een jong stel probeert te overleven door tegen betaling in andermans leven terecht te komen en zich te laten betalen voor hun aandacht. Ze wonen in een tentje in het bos. Ze denken hun grote slag te slaan door bij 1 familie aan te haken die een groot verlies te verwerken heeft gekregen. In het begin verloopt het contact erg stroef, maar gaandeweg verbetert de relatie en trekt hij zelfs bij dat gezin in. Hoe beter zijn relatie wordt met hen, hoe slechter de relatie gaat met zijn vriendin, die dan alleen voor een probleem komt te staan en dat niet pikt op den duur. Uiteindelijk moeten ze op de vlucht omdat de situatie voor beiden niet meer beheersbaar is.
Ik had moeite om de film geloofwaardig te vinden, er wordt niets duidelijk over de beweegredenen van het stel, ik had moeite ze sympathiek te vinden en vergeleken met de film die ik er net voor gezien had, vond ik het plat en direct gefilmd.
** Claudie
Christian Becker & Oliver Schwabe, Duitsland 2009, 87 min.
|
|
|
|
|
